Aan de hand van ons onderzoek zagen we dat gebruikers sterk uiteenlopende voorkeuren hebben in hoe zij hun rugzak willen indelen (Bruls & Slagter, 2026). De één wil extra vakken voor studie-materiaal, de ander juist een veilige plek voor elektronica. Die variatie maakte zichtbaar dat een vaste indeling eigenlijk niemand écht goed bedient. Vanuit dat inzicht ontstond het idee voor een modulaire rugzak: een basisframe waarbij gebruikers zelf zowel binnen- als buitenmodules kunnen toevoegen, verplaatsen of verwijderen. Het werkt vergelijkbaar met een defensierugzak, maar dan uitgebreid naar de binnenkant zodat de indeling volledig personaliseerbaar wordt.

Deze aanpak sluit aan bij de doelgroep omdat de tas zich kan aanpassen aan iemands veranderende dag en levensstijl. De rugzak groeit mee met de gebruiker in plaats van andersom.

De modulariteit draagt bij aan circulariteit doordat losse onderdelen kunnen worden vervangen of gerepareerd, in plaats van dat de volledige rugzak moet worden afgedankt. Modules kunnen worden hergebruikt of doorgegeven, waardoor materialen langer in de keten blijven en de totale milieu-impact wordt verlaagd. Hierdoor ontstaat een flexibel én duurzaam product dat met minimale verspilling maximaal bruikbaar blijft.

Stel je voor dat een rugzak geen eindpunt meer is, maar een beginpunt: een flexibel, modulair systeem dat met elke gebruiker meebeweegt en nooit echt ‘af’ is. Een product dat niet gekozen wordt om hoe het eruitziet bij aankoop, maar om hoe het zich blijft aanpassen in de jaren daarna.

Een rugzak dat niet alléén groen is.